08-08-03

spoken die niet willen verdwijnen...

Soms zijn er herinneringen die verdwijnen, hoe graag je ze ook wil behouden...
Het gevoel bij je eerste kus, de geur van de tuin bij je opa , de blik in de ogen van je moeder als ze je zag afstuderen...
En dan zijn er van die herinneringen die, hoe graag je dat ook wil, maar niet uit je kop willen verdwijnen, gedachten die je maar niet kan verdringen...
 
Ik heb soms het idee dat ik die van mezelf soms nodig heb... als een soort waarschuwing van... let op, doe het niet zo fout... of, zo moet het niet...
Een soort onconfortabele bagage die je met je meedraagt.
Ik denk dat je, als je echt moet, je die spoken kan wegdrijven... maar of dat ook het beste is...?
 
Het zou betekenen dat je een deel van je emoties moet opgeven... een deel van wat jou maakt wat je bent...
Het feit dat je er mee bezig bent betekent dat het nog niet is verwerkt... dat je nog niet klaar bent dat deel af te sluiten...
 
eens je dat aanvaard dan zal je vergeten denk ik...
eens je weet waarom het je blijft achtervolgen stopt het ook...
 
denk ik ;o)
hoop ik ;o)

15:41 Gepost door The_Gemini | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

zou het ?? ik weet dat veel dingen bij verwerking verdwijnen of niet meer "spoken" ..
en ik weet dat je uit die dingen veel kunt leren ...
en ik weet ...veel ..veel te veel vraag ik mij soms af !
Denken wij niet teveel ?? vragen stellen doet dikwijls pijn...
zich dingen afvragen..waarom moest het gebeuren???
waarom was ik daar ? op de verkeerde dag ?? verkeerde uur ?? verkeerde mensen ?? waarom draag ik het mijn hele leven mee ...alhoewel ik veel dingen geleerd heb deruit, en het mijn leven een andere tint heeft gegeven ...en dankzij ik ben geworden wie ik nu ben ..
en toch spookt het !! en toch doet het terug zien zo vreselijk pijn ...het negeren, het verdringen, de stilte derrond ....
:-/

ik denk echt dat sommige gezichten...sommige dingen ...levenslang kunnen blijven spoken ...

Gepost door: franca | 08-08-03

De commentaren zijn gesloten.